mr. a balladeer - Noah

the rain pours down in sheets
and the sky is gray
the sun just won't come out
and it's been like this for days

what if Noah had been here
and said he spoke to God
what if Noah had been here
to warn about the flood

now I'm a disbeliever
but he just might be right
it had rained and poured before
forty days and forty nights

what if Noah had been here
and said he spoke to God
what if Noah had been here
to warn about the flood

Noah did like God commanded
and built a gopher wooden ark
God said He'd wipe away the earth
as He had made it

but no one cared to hark

one pair of each creature
invited high and dry
both male and female
so they could multiply

well, if Noah had been here
I'd kick him in the shin
cause if Noah had been here
he just would not let me in

Predikant-politicus

Nog minder dan twee weken, en dan zijn de verkiezingen voor de nieuwe Tweede Kamer. De tijd dat predikanten een stemadvies gaven vanaf de preekstoel, lijkt nu wel definitief voorbij. Of het moet nog voorkomen in de traditionele achterban van de SGP. Die partij kent een rijke historie van dominees die politicus werden. En andersom.

Kerk en staat horen gescheiden te zijn. Daarom is flyeren in sommige kerken verboden of gewoon not done. In de kerk gaat het om de maatschappij. In de politiek ook. Maar geef de keizer wat des keizers is.

Mogen voorgangers zich kandideren voor een politieke functie? Volgens mij hoeft daar niets verkeerds mee te zijn. Predikanten bidden doorgaans voor de christelijke politiek, christelijke scholen en christelijke instellingen. Bidden is een essentieel onderdeel van het predikantschap.

Nu is er de zin 'Bid en werk'. Bidden en werken gaan hand in hand. Waar gewerkt wordt, moet voor gebeden worden. En waar voor is gebeden, daar moet het werk worden verzet. 'Bid voor het welzijn van de stad' betekent niet dat je na het bidden lui achterover kunt hangen. Bidden is dan juist het startschot van je werkzaamheden. En de afsluiting van je werk.

Dominee als politicus. Het zou eigenlijk een maatschappelijke stage moeten zijn.

Rikkert Zuiderveld - Met hart en ziel

als ik zing
met hart en ziel
zing ik voor hem
die mij al vond
voordat ik viel
en aan wie
ik ben verknocht
met hart en ziel

als ik zoek
met hart en ziel
dan zoek ik hem
die mij al zocht
voor ik riep
en aan wie
ik ben verknocht
met hart en ziel

als ik ga
dan ga ik niet
dan vind ik hem
die voor mij vocht
die voor mij viel
en aan wie
ik ben verknocht
met hart en ziel

SGP, Republikeinen, abortus

Gisteren schreef ik iets over de Republikeinse verkiezingscampagne. Over onder meer hoe die “achterlijke Republikeinen” denken over abortus. Een vooraanstaand lid van die partij had gezegd, dat zwangerschappen nauwelijks voorkomen bij een verkrachting. Het vrouwenlichaam zou zich bij zo'n actie verzetten tegen een zwangerschap.

Vandaag komt SGP-leider Kees van der Staaij met hetzelfde standpunt. Een abortus is onnodig, ook na een verkrachting. Want het vrouwenlichaam zou zich tegen een zwangerschap verzetten. En prompt vallen alle partijen, van linkse en rechtse politieke partijen tot hoogleraren en dokters, over Van der Staaij.

Hoewel ik het inhoudelijk met Van der Staaij eens ben, vind ik zijn argumentatie zwak. De bewijzen voor de onderzoeken waar de SGP-leider naar wijst, zijn flinterdun. Die bewijzen worden nauwelijks breed gedragen. Dus niet noemen.

ChristenUnie-leider Arie Slob was vanavond bij EenVandaag. Hij was de eerste in de reeks geïnterviewde lijsttrekkers voor de verkiezingen. Slob kon als eerste inhoudelijk reageren op deze broederpartij. Maar om eerlijk te zijn: Slob verkondigde een slap verhaal. Hij wil de niet op de stoel van de een zitten, noch op de stoel van de ander. Mooie politieke zinsneden, maar Slob zegt daar natuurlijk helemaal niets mee.

Christelijke politiek: helder, goed onderbouwd. Daar ontbreekt het zowel Van der Staaij als Slob aan.

De conservatieve christenpoliticus

De Tros zond vanavond een item uit over Mitt Romney. Het filmpje werd getoond in het actualiteitenprogramma EenVandaag. Mitt Romney heeft naast de orkaan Isaac, met nog meer problemen te maken, was de insteek van de Tros. Dat waren namelijk de conservatieve christelijke stemmers.

Een vrij pretendieus filmpje. Die Republikeinen, na Bush toch al niet zo snugger in de media neergezet, zijn verkapte Taliban. Zij willen Amerika een eeuw terug in de tijd duwen. Kijk bijvoorbeeld naar Todd Atkin. Deze Republikeinse senator heeft onlangs gezegd dat hij tegen abortus is - een échte abortus komt namelijk niet voor, want het vrouwelijk lichaam verzet zich tegen een zwangerschap bij een verkrachting.

Een uitglijder van één politicus, die wel gemakshalve voor de hele christelijke stemvolk wordt neergezet. Alsof iedere christen op die manier denkt. Maar ja, dat is dan ook in Amerika.

Ja, maar pas op. Hoe Amerikaner de Verenigde Staten worden, hoe Amerikaner ook Europa. En daarmee Nederland. Ik zie het om mij heen. De SGP als een christelijke partij, de polder-Taliban. De ChristenUnie is mooi op weg om diezelfde kant op te gaan.

Hoe lang mogen christenen nog zeggen dat zij tegen abortus zijn? Dat het homohuwelijk geen goed idee is? Dat de liefde van God niet een gevangenis betekent maar juist volledige vrijheid? Hoe lang mag een dominee als ik nog zijn werk doen, zonder dat de politie mij afluistert?

Kortom, ik maak me ongerust.

De gezouten offers uit Leviticus

Het is maar één vers in Leviticus. Maar wel met een belangrijke boodschap. "Aan elk graanoffer moet zout worden toegevoegd: het zout, als teken voor het verbond met jullie God, mag bij het graanoffer niet ontbreken. Ook aan de andere offers moet het zout worden toegevoegd." (Lev. 3: 13)

Zout, offers, verbond met God. Het gaat hier niet om een ongezouten mening of voorschrift. Hier is meer aan de hand. Dit is één van die knipoogjes die God geeft richting het Nieuwe Testament. Niet groot of opvallend. Maar subtiel, zoals Hij dat vaker doet. Kijken wie het opvalt.

De opdracht is helder: aan elk offer moet zout worden toegevoegd. Geen enkel offer heeft van deze opdracht een vrijstelling. De kerk leert dat elke christen een levend offer is, als een welriekende geur die God behaagt. Als volgeling van het Grote Offer, dat voor ieder mens is gestorven. Elke gelovige moet dus zout toegevoegd krijgen.

Het is geen toeval dat Jezus Zijn leerlingen het zout der aarde noemt. Offer en zout zijn daarmee verstrengeld. Het levende offer is verzout, om zo een groter offer te zouten.

Zoiets kan niet letterlijk genomen worden. Waar het om gaat is dat God een verbond sluit met mensen. Het initiatief ligt bij God. Ook wat betreft het leven als een offer. Elk onderdeel van je leven, voor elk moment dat je in het Oude Testament een offer brengt, moet je zout toevoegen. Om het op smaak te brengen.

Om je leven zo vorm te geven, dat je het bijna kunt ruiken. Wie zó leeft, verliest geen kracht, wordt niet zouteloos en smakeloos. Maar leeft als een rechtvaardige tussen de heidenen. Om de heidenen tijd en gelegenheid te geven om ook te worden gezouten.



Into the wild

Rick Timmermans is jaloers op de hoofdpersoon van de film Into The Wild. Ik kende de film niet, zelf ben ik meer van de praatjes dan van de plaatjes. Dankzij het boek 'Hunkeren naar rust' ben ik geattendeerd op de film. Een mooie film, dat zeker. De film werd onlangs bij de VPRO uitgezonden.

De film vertelt het waargebeurde verhaal van Chris McCandless. Hij kan beginnen aan de gerespecteerde studie Rechten aan de Harvard Universaty. Maar die studie zit er niet in. McCandless vertrekt uit zijn wereld. De adolescent laat de wereld van materialisme en prestatiedrang achter zich.

Het nieuwe doel is Alaska. Daar, volledig afgelegen van de rest van de wereld, wil McCandless leven. Volledig in zijn eigen wereld, zonder andere mensen. McCandless neemt een nieuwe naam aan (Alexander Supertramp, de superzwerver), zodat hij slecht op te sporen is. Zijn doel bereikt hij: in een verlaten 'magic bus' leeft McCandless in volledige eenzaamheid.

Onderweg naar die magic bus, lift McCandless naar Alaska. Hij ontmoet de meest bijzondere mensen. Die ontmoetingen weerhouden hem er niet van om zijn doel te verwezenlijken. Alles staat in dienst van de toekomstige eenzaamheid.

Volgens Timmermans is dit verhaal het verhaal van de heilige Benedictus, de kerkvader met zijn beroemde Regel. "Ik ben jaloers op Benedictus en Chris. Als jongeman een dikke vinger opsteken naar de wereld en je terugtrekken. Maar het verhaal is romantischer dan de werkelijkheid."

Dan volgt in Hunkeren Naar Rust een verhaal over eenzaamheid en de invloed wat die eenzaamheid heeft gehad op Benedictus' denken. Benedictus leefde drie jaar in een grot, en vertrok daarna weer naar de wereld. Hij zegde de eenzaamheid op, en stichtte een klooster. Met een Regel die eeuwenlang nog steeds religieuze en gelovige mensen inspireert.

Chris keert niet meer terug. Hij moet in Alaska op zoek naar planten om te overleven. Door een verkeerd beoordeelde plant, eet McCandless een giftige plant. In de laatste weken van zijn leven, als McCandless stervende is, schrijft hij:
Happines only real when shared.